:::هیئت دانشجویی محبان الولایه :::

دانشگاه چه جور جايي است

شما هم كه به اين جا پا گذاشته‏ايد، مى‏خواهم به‏تان بگويم كه اين كه شما آخر كار چه حسى پيدا مى‏كنيد، كاملاً به خودتان وابسته است. لابد فكر مى‏كنيد كه مى‏خواهم از درس خواندن حرف بزنم و بگويم كه بچه‏ها بهتر است درس بخوانيد تا خوشبخت بشويد... اما بهتر است صبر كنيد تا خودم بگويم؛ دانشگاه نمونه‏اى واقعى از اتفاق‏هايى است كه ممكن است در زندگى‏تان بارها تكرار شوند. باور كنيد! شما ديگر بزرگ شده‏ايد؛ خيلى بزرگ. اين را بزرگ‏ترها دائما به ما مى‏گويند تا لابد يادمان نرود؛ وقتى دبستان تمام مى‏شود و نوبت به دوره راهنمايى مى‏رسد، وقتى تازه مى‏رويم دبيرستان، موقع درس خواندن براى كنكور، وقت انتخاب رشته... ما دائما داريم بزرگ مى‏شويم.

همه اين بزرگ شدن‏ها، شكل كوچكى از بزرگ شدنى است كه بايد در دانشگاه تجربه كرد. وقتى مى‏آييد دانشگاه، خيلى از برنامه‏هايى كه در زندگى‏تان شكل روتين و خودكار داشت، به عهده خودتان مى‏افتد.

دانشگاه زنگ ورزش ندارد؛ ساعت‏هاى درسى، برعكس مدرسه زياد نيست و مجبور نيستيد خيلى دانشگاه بمانيد. پس اگر خودتان به فكر آشنا شدن و رفاقت با ديگران نباشيد، تنها مى‏مانيد! اگر تنها ماندن زياد خوشايند نيست، بايد دنبال اين باشيد كه با بقيه آشنا بشويد و با آنها وقت بگذرانيد.

يك چيز ديگر هم هست؛ دانشگاه جايى است كه مسير زندگى را مشخص مى‏كند. آدم خيلى از تصميم‏هاى بزرگ زندگى را در همان دوران دانشجويى مى‏گيرد؛ مثل اين كه ادامه تحصيل دهد يا ترجيح دهد كه بعد از ليسانس، فقط كار كند؛ اين كه كى مى‏خواهد ازدواج كند و براى اين كار، دنبال چه جور آدمى است؛ اين كه مى‏خواهد ايران بماند يا به خارج از كشور برود و ... .

خلاصه همه اينها نشان مى‏دهد كه زندگى دانشجويى، يك تكه مهم از زندگى‏تان است. بهترين كارى كه مى‏توانيد بكنيد اين است كه مردانه سراغش برويد و بدترين كار، احتمالاً اين كه بى‏خيال باشيد و از تصميم‏گيرى‏هاى مهم فرار كنيد.

نوشته شده توسط بچه های هیئت در تاریخ شنبه 21 شهریور1388 با موضوع